Abakanowicz, The Group of Five With Arms, 2014
Print

WYSTAWA: Magdalena Abakanowicz. Moje formy to kolejne skóry, które z siebie zdejmuję

otwarcie: 10.08.2021, godz. 19:00

wystawa: 10.08-01.10.2021

wystawa czynna pon.-pt. 10:00-18:00
wstęp wolny

organizatorzy:

UAP

Fundacja 9/11 Art Space wraz z Galerią Piekary zapraszają na wystawę prac Magdaleny Abakanowicz pt. Moje formy to kolejne skóry, które z siebie zdejmuję, która wpisuje się w obchody nadania Uniwersytetowi Artystycznemu w Poznaniu imienia artystki. Wystawa, podejmującą problematykę figury w twórczości artystki, gromadzić będzie obiekty pochodzące z kilku kolekcji prywatnych, na co dzień niedostępne dla publiczności, a dopełnieniem projektu będzie realizacja Macieja Kuraka i Maxa Skorwidera Nierozpoznana.

Magdalena Abakanowicz to artystka, która przez ćwierć wieku związana była z poznańskim środowiskiem artystycznym, opracowała program i prowadziła Pracownię Gobelinu na Wydziale Malarstwa, Grafiki i Rzeźby Państwowej Wyższej Szkoły Sztuk Plastycznych w Poznaniu (obecnie Uniwersytet Artystyczny im. Magdaleny Abakanowicz w Poznaniu; Abakanowicz jest patronką uczelni od stycznia 2021 roku), gdzie pracowała w latach 1965–1990, aż do przejścia na emeryturę twórczą. W roku 1975 uzyskała tytuł naukowy profesora nadzwyczajnego sztuk plastycznych, natomiast w 2002 została uhonorowana doktoratem honoris causa.

Abakanowicz zrewolucjonizowała tkactwo artystyczne, wykorzystując tę technikę do realizowania trójwymiarowych form, zawieszanych na ekspozycjach pod sufitem. Użycie barwionego sizalu pozwalało na zerwanie z tradycyjną płaszczyznowością tkanin dekoracyjnych, przekształcając jednocześnie tkaninę artystyczną w miękką, niemal organiczną rzeźbę i zaowocowało narodzinami nowej formy – abakanu, nazwanego w ten sposób od nazwiska artystki. Abakany były tematem wielu dyskusji w środowisku artystycznym i to właśnie dzięki nim Abakanowicz uzyskała Złoty Medal na Biennale w São Paulo w 1965 roku, co zapoczątkowało jej międzynarodową karierę.

W latach 70. XX w. artystka zaczęła wykorzystywać workowe płótno jutowe spajane żywicą syntetyczną. Od lat 80. i 90. artystka skupiła się na metalu (głównie brązie, jak w przypadku prezentowanej na wystawie Postaci stojącej z 1998 roku), drewnie, kamieniu, a nawet ceramice. Formy, które tworzyła, przypominały zdeformowane ciała lub części postaci.

Magdalena Abakanowicz była przede wszystkich zainteresowana człowiekiem i jego pozycją we współczesnym świecie, skupiała się na poczuciu zagubienia w tłumie, anonimowości, a także utraceniu tożsamości. Podejmowała również temat ludzkiej niemocy wobec struktury biologicznej człowieka. Swoją sztukę określała jako opowieść o kondycji ludzkiej, a przedstawiane przez nią postacie były swego rodzaju awatarami androgynicznego „everymana”, bez odniesień do konkretnego czasu.

Abakanowicz tworzyła wiele projektów o monumentalnych rozmiarach, przeznaczonych do ekspozycji w przestrzeni otwartej. Dzieła artystki znalazły swoje miejsce między innymi w Niemczech, Włoszech, Izraelu, Stanach Zjednoczonych, Korei Południowej, Japonii czy na Litwie. Największa z realizacji, składająca się z grupy stu dwunastu mierzących ponad dwa metry antropomorficznych postaci pozbawionych głów, odlanych z żeliwa, znajduje w poznańskim Parku Cytadela. Instalacja Nierozpoznani powstała w roku 2002, z okazji 750-lecia lokacji miasta Poznania. Magdalena Abakanowicz pozostaje jedną z najznakomitszych polskich artystek. Jej międzynarodowa sława sprawiła, że jej dzieła znajdują się w kolekcjach najważniejszych instytucji wystawienniczych na całym świecie, a także licznych kolekcjach prywatnych. W Polsce największy zbiór prac artystki posiada Muzeum Narodowe we Wrocławiu.

Artystka wykładała gościnnie w Los Angeles, Nowym Jorku, San Diego, Berkeley, Bostonie, Sydney oraz Tokio. Otrzymała również doktoraty honorowe uczelni jak między innymi Royal College of Art w Londynie, Massachusetts College of Art w Bostonie czy Pratt Institute w Nowym Jorku.

Fot. Andrzej Grabowski, Zygmunt Gajewski. Copyright © 2021, Fundacja Marty Magdaleny Abakanowicz-Kosmowskiej i Jana Kosmowskiego


Projekt dofinansowany z budżetu Miasta Poznania i środków Samorządu Województwa Wielkopolskiego

patronat medialny: